Wentong lasing, wentong walang wenta, wento ng buhay-buhay, wento ng mga walang wentang tao dito sa singapore, nasa oz na!
Saturday, July 30, 2005
Craving
1. Indian Mango with ginisang bagoong
2. Pakbet Ilocano o 'Inabraw"
3. Lumpiang Sariwa
4. Relyenong Bangus
5. Flat tops
6. Stork
7. Sago at gulaman juice
8. Inihaw na mais w/ Dairy Cream sa Baguio
9. Macaronni spaghetti sa Elementary skul canteen
10. Puto bumbong at bibingka special sa gilid ng simbahan
11. aratilis
12. bayabas at atis sa likod ng bahay
13. chicharon bulaklak sa sementero
14. buko juice sa sementeryo
15. lugaw sa goto king
16. banana q
17. balut sa peryahan
18. pritong itlog ng pugo na may balot na kulay orange na harina
19. cassava cake sa canteen
20. lahat ng pagkain sa Jollibee
21. Pandesal na may butter at isasawsaw sa kape.
22. Papaitan sa Bus stop ng Baliwag Transit sa Baliuag, Bulacan
Naglilihi yata ako o homesick lang?
I D
Every year, this is one of the much awaited nationwide party participated by all people, from student to the prime minister. Spectacular stage programs, parades, army and airborne presentations and fireworks were always the applauded part of the program. Another significant part is the grand entrance and exit of their President to and from the stadium, where you can see and hear the people cheering and showing their full support to him. And they respect him.
The first time I had watched this on TV, I was amazed or should I say envied by how the people show their pride of being a citizen. Weeks before the big day, you can see flags proudly tied on most household windows or balconies. Most are busy practicing their presentations and entrance tickets were sold-out months before. That is how they anticipated their Independence Day.
And here's my participation, a free plug:
Holiday here on 9th of August for the celebration of the National Day, catch the live telecast of the program from The Padang on Channel 5 and watch me, burning my sweet ass on the couch, hehehe.
Muzic Foreground : MADAPAKA by Slapshock!
Friday, July 29, 2005
To reside or not to reside
Tagal na naming pinag-uusapan ang pag-apply ng permanent residency dito sa Sg at ako lang ang may ayaw. Although alam kong maraming advantages
ang pagiging Pr tulad ng mga subsidy sa pag-aaral, CPF savings at iba pang
government services, wala 'kong balak magtagal dito at manirahan.
Unang-una, napaka-stressful ng buhay dito, mataas ang standard of living kaya mahal din ang basic necessities. Kaya nga mababa ang birth rate dito dahil mahal magpalaki ng anak sa ganitong environment. Dati, 6 ang plano kong maging anak pero ngayon tama na muna ang isa. Iniisip ko palang ang gastos, umuurong na ang semilya ko, hehehe.
Kung napasyal rin kayo dito, mapapansin nyo na mostly ang mga service crew sa mga food court at fast food joints ay mga matatanda. Some of them are retired professionals. Kahit na gusto pa nilang mag-work, they are forced to retirement. Sino nga namang aggressive firm dito ang may gusto ng uugod-ugod na worker. Lalo na kung marami pa ring babayaran na loans, wala silang choice kundi ang mag-work sila kung saan sila tatanggapin.
2nd, napakalimited ng relaxation time and place dito. Bukod sa kukunti ang legal holiday, napakaliit ng Sg at once na napasyalan mo na lahat ng lugar dito, nakakasawa rin. So ang option ay mag-abroad, eh di gastos rin.
3rd, although walang baha, bagyo o lindol, tropical and humid ang tempreature dito. I still crave for cool fresh air to breath every morning. Kung mag-re-retire nga ko sa Pinas, gusto ko sa Baguio o kahit man lang sa tagaytay. Magastos sa aircon pag nasa mainit kang lugar.
4th, sino ba naman ang ayaw sa may sariling bahay at sasakyan. Pwede 'kong bumili ng
bahay dito pero korteng kahon lang makakayanan ko in installment for 25 years. Yung korteng kahon na yun, ka-presyo na ng rest house sa tagaytay. At sa kotse naman, 10 years ko lang magagamit. Ang COE or certificate of entitlement ng mga sasakyan dito ay 10 yrs max lang for each car at kung gusto mong i-renew, napakalaki ng babayaran, so walang choice kundi kumuha ng bagong sasakyan para bago rin ang COE mo. Sa pagkaka-alam ko kasi, hindi transferrable ang coe sa ibang sasakyan.
5th, pag tumuntong ng 17 1/2 yrs old ang anak mong lalake, kailangan nyang mag-training sa army o ang tinatawag nilang National Service. It's part of the contract ng pagiging PR, 2.5 years (fulltime) syang mag-se-serve sa bansa at sa gobyerno. Kaya mas late na nakaka-graduate sa college ang mga lalake kesa sa babae at late na nag-aasawa. At pag-reach nila ng 50's, may anak pa rin silang pinapa-aral.
6th and lastly, ayokong tumanda at masanay ang ilong ko sa amoy putok, baka di magtagal mangamoy putok na rin ako. At mahal ang alak dito, hik!
Thursday, July 28, 2005
Upgraded
My new HP workstation arrived this morning -
Hardware: P4 3.0 GHz, 80GB hardisk, 1 GB Ram
Software: Win XP Prof, Autocadd 2006, 3ds Max 7, Adobe Photoshop CS2
If there is such thing as digital orgasm, I just have it this morning, hehee.
Now that they have upgraded my pc and softwares, I have no more scapegoat for late submissions or project delays. 'Guess I have to updgrade my brain tooand take more vitamins V & T.
Wednesday, July 27, 2005
Guni-guni - kwentong kababalaghan
May isang igorot na nakasakay ng bus pabalik sa Baguio. Nang nasa baba na sila ng Kenon Road, naramdaman nyang naiihi sya.
Igorot: Manong driver, pakihinto muna ho sa tabi at ako'y naiihi na.
Driver: Wala yan, guni-guni mo lang yan.
Walang nagawa ang Igorot kundi ang pigilin ang ihi nya. Nang nasa gitna na sila ng
Kenon Road, nakaramdam naman sya ng pagsakit ng tyan. Kailangan nya nang ilabas ang
dapat ilabas at hindi nya kayang pigilan kaya lumapit ulit sya sa driver.
Igorot: Mamang driver, masakit na masakit ho ang tyan ko at kailangan kong ilabas ito.
Pakihinto ho muna sa tabi, parang awa nyo na!
Driver: (Di pa rin pinansin ang igorot) Wala yan, guni-guni mo lang yan.
Kaya bumalik ang igorot sa likod ng bus pero di nya na talaga kayang pigilan kaya
pinasabog nya na ang dapat pasabugin. Umalingasaw ang amoy sa loob ng bus.
Driver: Put#@*! Anu yun, ambaho!
Igorot: (nakangiti) Wala ho yun, guni-guni nyo lang yun.
Bweheheheh!