Image taken using Nokia 6230 phone camera.
Wentong lasing, wentong walang wenta, wento ng buhay-buhay, wento ng mga walang wentang tao dito sa singapore, nasa oz na!
Kagabi, tinatanong ni wife ko, bakit daw antagal kong pumuti samantalang si baby S, maputi na ulit (for info po ulit, nangitim kami dahil kaka-
swimming every weekend). Eh pano naman kasi, sa itlog ko sya nakatingin, maitim naman na talaga yan dati pa, hehehe, joke lang. Di ko rin alam ang sagot, pareho naman kami ni baby S na lagi lang nasa loob ng bahay, ako sa opis. Naghihilod naman akong mabuti pag naliligo, dove cream soap pa nga ang gamit kong sabon at kuskos pa ng labakara (tama ba word ko?). Teka nga, papaputi ako tapos pag nag-swimming, iitim ulit? Labo yata nun. Nagiging concious tuloy ako, makapabili nga ng likas papaya soap, tumalab kaya? hehehe.
Pinag-uusapan din namin kung time na para sundan si baby S, 3 years old na kasi.
Bakit ganun, andaming dapat isa-alang-alang? Isipin ko pa lang ang gagastusin sa edu. plans, diapher, gatas, regular check-ups, etc., umuurong na ang semilya ko. Baka nga mabaog na 'ko dahil umaatras na ang semilya ko sa kaka-isip ng gastusin, eheheh. Samantalang ang ibang tao sa atin, anak na lang ng anak. Ewan ko ba,
kung sino pa ang naghihirap, sila pa ang masisipag mag-anik anik (word courtesy of bakla sa kanto), pagkatapos nun, hahayaan na lang lumaki sa lansangan. At sisihin ang gobyerno kung bakit wala silang makain, hehehe. Labo yata nun, sabi ko nga, lagyan na lang ng 24 hours tv screen sa mga lansangan sa Pinas para may ibang libangan ang tao imbes na magkulong sa kwarto. Dito sa Singapore at sa ibang parte ng mundo, sila pa ang babayaran ng gobyerno para mag-anak lang sila. Pero syempre, the rest of the responsibility, sa kanila na kaya wa epek pa din.
Kaya ang desisyon, wag na munang sundan si baby S. It maybe a good decision for us dahil may mga plano pa kami. Isa pa nga lang, medyo mahirap nang mag-budget kahit pa
sabihin na kumikita ako ng maayos. It is better to think responsible ika nga. Besides, bata pa naman kami, sana nga lang tumigas pa 'to after 5 years, hehehehe.
Pero pangarap ko pa ring magka-anak ng isang basketball team. At pag nanalo ako sa lotto, do-doblehin ko ang basketball team, para mging soccer team, Ayus!
Good news always comes first before bad kaya Good News muna.
Good news - approved na ang dependent pass ni baby S which means he will stay with me here in Sg for as long as I work here, yahooooooooo! ang saya! I can now enroll him to playschool dahil every morning na lang sya na nagsasabi na gusto nya nang mag-school. He always wandered around the house with his backpack and trolly bag and when you ask him where he is going to, his answer would be 'To school!. The visa is
valid for 2 years and renewable.
Bad news - my wife's pass is still under review, they acknowledge the application only last week and may take 2-3 weeks for processing. I pressume that it will be approve too because they approved my son's.
Good News - Malapit nang matapos sa wakas ang sideline ko. Makakatulog na ulit ako ng mahimbing at makakapag-relax tuwing weekend.
Bad News - Di kami makaka-uwi this Christmas dahil ubos na ang leave ko.
Good News - Lahat kami dito magpa-pasko kaya masaya na rin, hehehe.
Bad News - Dec. 25 at Jan. 1 lang ang holiday dito, di ko na nga napi-feel ang spirit of Christmas ng 3 years. Di kasi ako umuuwi pag pasko, bukod sa mahal ang ticket, magastos sa Pinas (dami ko pinagtataguan na inaanak).
Good News - Magbabakasyon kami next year, either US or Australia, looking forward to it.
Bad News - Kailangang magtipid para may budget sa bakasyon.
Good News - Sarap ng gising ko at almusal ko.
Bad News - Inaantok na naman ako dito sa office. Makatulog muna nga sa toilet cubicle.